به عنوان تنها بخشی از یک وسیله نقلیه که با جاده تماس دارد، عملکرد تایر به طور مستقیم بر ایمنی رانندگی، بهره وری سوخت و عمر مفید تأثیر می گذارد. برچسب زدن تایر و انتخاب مواد دو عامل کلیدی در ارزیابی کیفیت تایر هستند.
مقررات اجباری برچسبگذاری تایر اتحادیه اروپا که از سال 2012 اجرا شده است، از سه شاخص استفاده میکند: مقاومت غلتشی، چسبندگی مرطوب، و صدای غلتش خارجی، تا مبنایی بصری برای خرید به مصرفکنندگان ارائه دهد. درجات مقاومت غلتشی (A تا G) مستقیماً بر مصرف سوخت تأثیر میگذارند، با-لاستیکهای درجه بالا که مصرف سوخت را 3 تا 5 درصد کاهش میدهند. چسبندگی خیس (A تا F) بر مسافت ترمز در هوای بارانی تأثیر می گذارد، به طوری که لاستیک های دارای رتبه ضعیف به طور بالقوه فاصله ترمز را چندین متر افزایش می دهند. سطوح نویز (دسی بل) عملکرد محیطی را منعکس می کند. کشور من از سال 2020 سیستم برچسب گذاری مشابهی را برای ارتقای شفافیت صنعت اجرا کرده است.
انتخاب مواد پایه و اساس عملکرد تایر است. فرمول لاستیک خواص اساسی آن را تعیین می کند: لاستیک طبیعی خاصیت ارتجاعی و مقاومت در برابر سایش را ایجاد می کند، لاستیک مصنوعی (مانند لاستیک استایرن-بوتادین) چسبندگی مرطوب را افزایش می دهد و پرکننده های کربن سیاه و سیلیس مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر غلتش را متعادل می کنند. مواد بند ناف لاشه بر استحکام ساختاری تأثیر می گذارد. طناب فولادی سنتی برای تایرهای سنگین{4}}مناسب است، در حالی که الیاف پلی استر آرامید یا مدول{5}بالا برای طرح های سبک وزن استفاده می شود. در سالهای اخیر، استفاده از لاستیک و نانوکامپوزیتهای مبتنی بر زیست- عملکرد و عملکرد محیطی را بیشتر بهبود بخشیده است.
هنگام خرید، مصرفکنندگان باید رتبهبندی برچسب تایر را بر اساس سناریوهای استفاده از وسیله نقلیهشان بسنجند: برای رفتوآمدهای شهری، چسبندگی مرطوب و مقاومت غلتش کم در اولویت هستند، در حالی که برای حملونقل در مسافتهای طولانی، مقاومت در برابر سایش و بار- ظرفیت باربری تعادل است. تطبیق علمی مواد تایر با اطلاعات برچسب یک استراتژی کلیدی برای اطمینان از ایمنی و صرفه جویی در رانندگی است.
